swoim krańcem dosięgał prawie ziemi.
Stefan Żeromski Krakowską, w Lubliniecką, w Gliwicką ulicę patrzeć, ale już mało co było widać. Wyparły się wojska w pola jedne za drugimi. Ino się za nimi po zagonach dym wlókł aże po rzekę, po Małápanew. Powiadał
Cedro zbliżając twarz aż do twarzy przyjaciela i wlepiając w niego krótkowzroczne oczy. - Nie! Wiem, co mówię. - Nie wiesz! Nie znasz Niemców! To jest nie naród, ale wprost zakon straszliwy,
Cytat
swoją wartość i stawało się bytem nieprzyjaznym. Ażeby nie czuć ciżby tych wrogo nastrojonych zjawisk, zamykał oczy, zaciskał usta, zacinał zęby i pogrążał się w sztuczny letarg milczenia. Był wtedy
przeciwskarpach, żeby nam utrudnić wyrąbanie. Może zresztą biorą teraz wilcze doły w rowach i w nie pale biją. Zobaczymy... Ruszyli cwałem po błoniu zasłanym cudną trawą. Wieś Ostrówek oddaliła im
Cytat
oczyma zasłanymi bielmem, z gębą pełną krwi, obłąkany, zaczął macać rękoma dokoła, bełkotać i szukać Rafała. Ale tego nie było już ani w przedsionku, ani na schodach, ani na dziedzińcu. Za chwilę
Pokój, padają, na wieczny czas - i tyla. - A no przecie czytali. - Będziemy to w onym Kaliszu stoić? - Taki rozkaz. - Śliczności my wojnę zwojowali, ani słowa! - Da Pan Bóg doczekać... Jeszcze,